Powerdetox

Gal bestaat uit water, slijm, galpigment (bilirubine), galzouten en cholesterol, evenals enzymen en vriendelijke, noodzakelijke bacteriën. Deze groenachtige vloeistof wordt geproduceerd door de levercellen die het in kleine kanaaltjes, de zogenoemde interlobulaire galbuisjes, afzetten. Deze komen samen in grotere kanalen, die zich op hun beurt verbinden met de rechter en linker ductus hepaticus (leverbuis). De twee leverkanalen verenigen zich om het hoofdgalkanaal te vormen, welke de lever draineert van gal en de galblaas voorziet van een rijke hoeveelheid gal die nodig is voor een goede spijsvertering.

Iedere verandering in samenstelling van de gal beïnvloedt de oplosbaarheid van haar bestanddelen en, hierdoor worden galstenen geformeerd. Gemakshalve heb ik galstenen in twee basistypen gecategoriseerd: cholesterol en pigment stenen. Sommige cholesterolstenen zijn samengesteld uit minstens 60% cholesterol en ze hebben een geelachtige kleur. Andere hebben een erwtgroene kleur en zijn over het algemeen zacht, als stopverf (deze kunnen bestaan uit 95% cholesterol). Pigmentstenen zijn bruin of zwart, wat veroorzaakt wordt door hun hoge gehalte aan kleurpigment (bilirubine). Ze kunnen verkalkt zijn, ze zijn harder en meer solide dan de cholesterol stenen. Op cholesterol gebaseerde stenen kunnen echter ook hard en verkalkt worden. Verkalkte stenen kunnen alleen in de galblaas aangetroffen worden.

De abnormale samenstelling van gal kan op verschillende wijze ontstaan. Cholesterol wordt normaal gesproken vloeibaar gehouden door het oplosbare vermogen van de galzouten en natuurlijk door de beschikbaarheid van voldoende hoeveelheden water. Een toegenomen hoeveelheid cholesterol in de gal overbelast de oploscapaciteiten van de galzouten, waardoor de formatie van galstenen mogelijk wordt. Op dezelfde wijze leidt een afname van de hoeveelheid galzouten tot het formeren van cholesterolstenen. Onvoldoende water inname vermindert de vloeibaarheid van de gal. Als dit gebeurt, kan de cholesterol niet goed oplossen; in plaats daarvan stelt het zich opnieuw samen in kleine cholesterolkristallen. Geleidelijk aan groeien de kleine kristallen uit tot grotere.

Pigmentstenen ontstaan wanneer het galpigment, bilirubine, welke een afvalproduct is van het afbreken van rode bloedcellen, toeneemt in de gal. Mensen met excessieve hoeveelheden cholesterolstenen in hun lever lopen het risico levercirrose, sikkelcelanemie of andere bloedziekten te ontwikkelen. Ieder van deze complicaties kan hogere concentraties van bilirubine pigment in de gal produceren, waardoor weer bilirubinestenen in de galblaas ontstaan.

Wanneer de samenstelling van de gal in de lever niet langer in balans is, gaan kleine cholesterolkristallen zich binden met andere galcomponenten en zo vormen ze kleine klontjes. Deze kleine klontjes verstoppen de nog kleinere galkanaaltjes. Dit vertraagt de galstroom verder, en zo wordt er nog meer gal toegevoegd aan de kleine klontjes. Uiteindelijk zijn de kleine klontjes groot genoeg om stenen genoemd te worden. Sommige van deze ‘gegroeide’ stenen schuiven door naar de grotere galkanalen en ze clusteren samen met andere stenen, of ze groeien zelf. Het resultaat is dat de galstroom in de grotere kanalen nu ook gehinderd wordt. Zodra verschillende van de grotere galkanalen verstopt zijn, beïnvloedt dit ook honderden kleinere kanalen. Dit leidt tot een vicieuze cirkel. Uiteindelijk beginnen zelfs de hoofdgalkanalen te verstoppen, wat de beschikbare hoeveelheid gal voor het spijsverteringsproces dramatisch vermindert.

De trage galstroom in de lever verandert de samenstelling van de gal nog meer, wat vervolgens de galblaas aantast. Een kleine klont gal in de galblaas kan acht jaar nodig hebben om zo groot te worden dat hij zichtbaar is en het wordt een serieuze bedreiging voor de gezondheid. Het is bekend dat 1 op de 10 Amerikanen galstenen in de galblaas heeft. Van dit aantal kiezen er 500.000 voor een galblaasoperatie elk jaar. Wat echter niet bekend is, is dat iedereen met welk gezondheidsprobleem dan ook galstenen in de lever heeft. Sterker nog, er wordt geschat dat ongeveer

95% van de volwassenen in geïndustrialiseerde landen galstenen hebben in het galproducerende systeem van hun lever. Galstenen in de lever kunnen veel meer ziekten veroorzaken dan galstenen in de galblaas. Om ziekten te voorkomen en om een oprechte en blijvende doorbraak in het begrijpen en behandelen van ziekten te genereren, moeten we precies begrijpen wat precies de galvloeistof dehydreert, de natuurlijke flora verandert, de enzymen vernietigt, de cholesterol verhouding verhoogt en de hoeveelheid galpigment verandert. De volgende vier categorieën werpen een licht op de meest voorkomende factoren die verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van galstenen.

1. Dieet

Overeten

Fouten met betrekking tot voeding spelen waarschijnlijk de grootste rol bij het produceren van ongebalanceerde galsamenstellingen en, met als gevolg daarvan, galstenen. Van alle vergissingen op het gebied van dieet beschadigt overeten de gezondheid het ernstigst. Door regelmatig teveel te eten of door vaker te eten dan het lichaam nodig heeft om zichzelf te voeden en onderhouden, worden de spijsverteringssappen (waaronder gal) enorm uitgeput. Dit laat grote porties van het ingenomen voedsel onverteerd, waardoor het een constante bron van schadelijke bacteriële activiteit wordt. Vervolgens komen er meer en meer toxische substanties in het darmstelsel, wat leidt tot congestie van het lymfesysteem en verdikking van het bloed. Dit alles overbelast de lever en de uitscheidingsfuncties.

Verstoringen in de darmen kunnen de galzouten in het lichaam volledig uitputten, en daardoor leiden tot de formatie van galstenen. Dit is met name aangetoond door het genoemde risico van galstenen onder patiënten die lijden aan de ziekte van Crohn en andere vormen van prikkelbare darm syndroom.

Een ongebalanceerde bloed- en lymfeconditie, veroorzaakt door overeten, leidt tot verminderde bloedstroom in de leverkwabben. Hierdoor verandert de samenstelling van de gal en worden er galstenen gegenereerd. Galstenen in de lever op hun beurt hinderen het bloed en de lymfe verder, wat de basisstofwisseling van het lichaam ontwricht. Hoe meer men zich overeet, hoe minder voedingsstoffen er beschikbaar komen voor het lichaam. In feite leidt continu overeten tot het afsterven van cellen, wat het dringende verlangen oproept vaker te willen eten dan normaal. Het herhaalde verlangen om te ‘snacken’, bekend als ‘food craving’(hunkering naar voedsel), is een teken van vergevorderde ondervoeding en onbalans in de stofwisseling. Bovendien duidt het op een ongebalanceerde leveractiviteit en de aanwezigheid van galstenen.

Zoveel eten tot je helemaal vol bent of tot je niet meer kunt eten, is een duidelijk signaal dat de maag haar punt van disfunctioneren heeft bereikt. Spijsverteringssappen zijn alleen in staat zich te mengen met het ingenomen voedsel zolang de maag minstens voor een kwart leeg is. Twee handen (met een kop erop) vol voedsel is gelijk aan driekwart de afmeting van je maag, wat de maximum hoeveelheid voedsel is die de maag in één keer kan verwerken. Daarom is het ’t beste om te stoppen met eten wanneer je voelt dat je nog wel iets meer zou kunnen eten. De dinertafel iets hongerig verlaten, verbetert de spijsverteringsfuncties aanzienlijk en het voorkomt in de toekomst galstenen en ziekten.

Eten Tussen Maaltijden

Ayurveda, de oudste van alle gezondheidswetenschappen, beschouwt ‘eten voordat de vorige maaltijd verteerd is’ als één van de belangrijkste oorzaken voor ziekte. De volgende factoren zijn de meest algemene redenen waarom mensen tussen maaltijden door eten:

1. Een gestresst en gehaast leven.
2. De verleiding die ontstaat door het aanbod van zoveel verschillende bewerkte, geraffineerde en aantrekkelijk uitziende, verpakte snacks.
3. Fast food maaltijden (laag in voedingswaarde) die praktisch altijd beschikbaar zijn.
4. Het gebrek aan voldoening van de gegeten maaltijden; waardoor voedsel snaaien (food craving) zich ontwikkelt.
5. Emotioneel eten om zichzelf te troosten en om te vermijden om te moeten gaan met angstige, onzekere situaties.

Sommige van deze punten of wellicht al deze punten hebben ertoe bijgedragen dat onregelmatige eetgewoonten gangbaar zijn bij een groot percentage van de huidige populatie. Een algemene regel is; hoe meer voedsel wordt bewerkt, hoe minder voedingsstoffen ze bevatten, hoe meer we ervan moeten eten om onze dagelijkse behoefte van het lichaam aan voedingsstoffen te bevredigen. (Noot: Het innemen van voedselsupplementen kan geen vervanging zijn van echt voedsel noch kan het voorzien in de voldoening die men krijgt uit eten, wat het lichaam nodig heeft om succesvol te verteren en voedingsstoffen te bewerken.)

Onregelmatige eetgewoonten, inclusief eten tussen maaltijden door, verstoort de verfijnd afgestemde biologische ritmes van het lichaam enorm. De meeste van de belangrijkste hormonale afscheidingen in het lichaam hangen af van regelmatige eet-, slaap- en waakcycli. De productie van gal en spijsverteringssappen in de darmen, bijvoorbeeld – noodzakelijk om voeding af te breken tot hun basis voedingsbestanddelen– hebben een natuurlijke piek tijdens de middag. Dit veronderstelt dat de grootste maaltijd het beste rond die tijd gegeten kan worden. In tegenstelling daarmee, is de verteringscapaciteit van het lichaam aanzienlijk lager in de ochtend en avonduren. Als, dag na dag, de lunch overwegend bestaat uit licht verteerbare snacks, kan de galblaas niet haar hele inhoud in de darmen leeg knijpen, waardoor er voldoende gal achterblijft om galstenen te vormen. Herinner je, dat de galblaas op natuurlijke wijze geprogrammeerd is om haar maximale hoeveelheid gal uit te stoten rond het middaguur.

In toevoeging hierop, leidt het eten van lichte maaltijden rond lunchtijd tot een tekort aan voedingsstoffen, vaak geuit door een verlangen naar voedsel of drank dat zorgt voor een snelle energiestoot. Dit zijn suikers, gebak, brood en pasta’s gemaakt van wit meel (zetmeel geeft hetzelfde effect als geraffineerde suiker), chocolade, koffie, zwarte thee, frisdrank, enz. Bij elke kleine snack laat de galblaas een klein beetje gal los. Het afscheiden van een klein beetje gal is echter niet voldoende om de galblaas volledig te legen, wat het gevaar op galsteenformatie vergroot.

De constante behoefte ervaren om tussen maaltijden door te eten, veronderstelt een belangrijke onbalans in de verterings- en stofwisselingsfuncties. Als je bijvoorbeeld besluit iets te eten een uur of twee na een maaltijd, wordt de maag genoodzaakt de vorige maaltijd half verteerd te laten en zich te richten op het nieuw ingenomen voedsel. Het oudere voedsel begint te fermenteren en te bederven, waardoor het een bron van toxines vormt in het darmstelsel. Het nieuwe voedsel, aan de andere kant, ontvangt ook maar inadequate hoeveelheden spijsverteringssappen, waardoor het eveneens half verteerd achterblijft. Terwijl het lichaam bezig is een maaltijd te verteren, is het eenvoudig niet in staat om voldoende hoeveelheden gal en andere spijsverteringssappen te produceren en te leveren om een nieuwe maaltijd op de juiste wijze te bewerken. Als dit stop-en-laat-gaan proces vaak herhaald wordt, resulteert dit in alsmaar toenemende hoeveelheden toxines en altijd-verminderende hoeveelheden voedingsstoffen. Deze beide stressvolle situaties veroorzaken vermindering van de galzouten en ze verminderen de productie van cholesterol. Daardoor heeft het lichaam geen andere keuze dan het produceren van galstenen.

Om aan deze vicieuze cirkel te ontsnappen; sta jezelf toe om meer bewust door de initiatief fase van het voedselsnaai proces te gaan. Voel je lichaam wanneer het discomfort signaleert. Vraag jezelf af wat het echt nodig heeft. Als je naar iets zoets hunkert, probeer het te vervangen met fruit. Bij veel mensen is de behoefte te eten vaak een signaal van uitdroging. Eén of twee glazen water drinken kan het gevoel van onbehagen al stoppen. Zorg er tegelijkertijd voor dat je een krachtige en voedingsstofrijke maaltijd eet als lunch. Mettertijd, en zorg ervoor dat je de lever volledig hebt gezuiverd, zal je lichaam voldoende voedingsstoffen ontvangen uit deze hoofdmaaltijd om bijna aan al haar dagelijkse behoeften aan benodigde voedingsstoffen tegemoet te komen. Dit zorgt er heel effectief voor dat het hunkeren naar voedsel en het eten tussen maaltijden door stopt.

Zware maaltijden in de avond

Een vergelijkbare eetstoornis ontstaat als de hoofdmaaltijd in de avond wordt geconsumeerd. De afscheiding van gal en spijsverteringsenzymen wordt dramatisch gereduceerd in de namiddag en vooral na 18.00 uur. Om die reden kunnen levensmiddelen als vlees, kip, vis, kaas, eieren, olierijke of gefrituurde producten, enz. niet op de juiste wijze verteerd worden op dat tijdstip. In plaats daarvan wordt zo’n maaltijd een bron van toxisch afval in de darmen.

Onverteerd voedsel is altijd de oorzaak van verstopping, eerst in het darmstelsel, en dan in de lymfe en het bloed. Dit beïnvloedt de kwaliteit van de spijsvertering gedurende de dag enorm. Geleidelijk aan wordt de kracht van de spijsvertering (die bepaald wordt door de gebalanceerde afscheiding van zoutzuur, gal en spijsverteringsenzymen) getemperd. Dit veroorzaakt dezelfde bijverschijnselen als die het resultaat zijn van overeten. Derhalve is het eten van een zware maaltijd in de avond een belangrijke bijdragende factor in het ontstaan van galstenen in de lever. Eten voor het naar bed gaan, ontwricht de spijsverteringsfuncties om dezelfde reden. Ideaal is het als er op zijn minst drie uur zit tussen het eten en het naar bed gaan. De ideale tijd voor avondeten is rond 18.00 uur.

Buitensporige eiwitconsumptie

Zoals eerder besproken, leidt buitensporige eiwit consumptie tot verdikking en congestie van de membraamwanden van de bloedvaten (haarvaten en slagaders), inclusief de leversinusoïden. Met als gevolg dat veel van het serum cholesterol belemmerd wordt bij het verlaten van de bloedstroom bij de sinusoïden. Om die reden veronderstellen de levercellen dat er een tekort aan cholesterol is in het lichaam. Dit ‘tekort’stimuleert de levercellen tot het verhogen van de cholesterolproductie tot abnormale hoogte (een deel van de cholesterol is nodig voor het afdekken van beschadigde gebieden in de wanden van de slagaders). Veel van de membramen en openingen van de sinusoïden zijn verstopt met opeengehoopte eiwitvezels (collageen). Aangezien dit voorkomt dat de sinusoïden de geproduceerde cholesterol absorbeert, wordt bijna alle cholesterol gedwongen de lever te verlaten via de galbuizen. Daardoor wordt het gal, wat cholesterol in de ingewanden uitscheidt, teveel verzadigd met cholesterol. Dit veroorzaakt de vorming van kleine klontjes cholesterolkristallen, gemengd met galbestanddelen, in de leverkanalen en de galblaas.

Het is interessant dat Aziaten, die over het algemeen een eiwitarm, maar een vetrijk dieet hebben, zelden cholesterolstenen in hun galblaas hebben. Daar tegenover staat dat cholesterolstenen in de galblaas heel algemeen zijn onder Amerikanen die een dieet hebben dat rijk is aan vlees- en melkeiwitten.

Voedingsvetten spelen slechts een secundaire, bijna onbeduidende rol bij het verhogen van de cholesterolwaarden in het bloed. De levercellen produceren het meeste van het cholesterol dat het lichaam nodig heeft op een dagelijkse basis voor het normale stofwisselingsproces. Het is slechts in geval de membraamwanden van de sinusoïden dik geworden zijn door eiwitresten dat de lever de cholesterolproductie tot abnormale hoogte opvoert. Andere factoren die zorgdragen voor extreem hoge hoeveelheden eiwitten in het bloed, betreffen stress, roken en het drinken van alcohol en koffie. Zodra er voldoende van deze vervormde eiwitten in de wanden van de bloedvaten opgeslagen zijn, verhogen de levercellen automatisch de cholesterolproductie. Het bijeffect van deze reactie is het ontstaan van galstenen.

Als je geen vegetariër bent, is het ’t beste om vlees, varkensvlees, eieren en kaas te laten staan en om andere typen dierlijke eiwitten tot een minimum te beperken. Hoewel alle dierlijke eiwitten een galsteenvormend effect hebben, veroorzaken wit vlees, waaronder kip, kalkoen en konijn, de minste schade aan de lever. Vooropgesteld dat zij van ecologische herkomst (natuurvoeding) zijn en niet vaker dan één of tweemaal per week gegeten worden. Het allerbeste is om gefrituurde en diepgefrituurde producten te vermijden, omdat ze zowel de lever als de galblaas ernstig belasten. Zodra je smaak voor vlees en ander dierlijk eiwit begint te verminderen, kun je geleidelijk overgaan op een vegetarisch of veganistisch dieet.

Meer dan 2/3 van de wereldbevolking is veganistisch en heeft geen toegang tot dierlijke eiwitten. Zij vertonen geen tekenen van zulke degeneratieve ziekten als hartkwalen, kanker, osteoporose, artritis, enz. Ongeveer 95% van het lichaamseiwit wordt gerecycled; de rest wordt vervaardigd door bacteriën in het darmstelsel en / of aangeleverd door plantaardig voedsel. De algemene aanname dat je dagelijks eiwitrijke voeding moet eten, is niet alleen misleidend maar ook totaal onwetenschappelijk. Menselijke borstvoeding is de meest belangrijke en uitgebalanceerde voeding die er is voor een pasgeboren baby. In vergelijking met koemelk echter bevat het nauwelijks eiwit, dat wil zeggen zo rond de 1,5 %. Al bij het begin van het leven, worden de groeiende levensfuncties op natuurlijke wijze beschermd tegen het ontvangen van geconcentreerd eiwitrijk voedsel. Het is misschien om die reden dat levenslange veganisten het laagst score op galstenen, hartkwalen en kanker.⁶

Ander Voedsel En Dranken

Het is bekend dat eieren, varkensvlees, vet eten, uien, gevogelte, gepasteuriseerde melk, ijs, koffie, chocolade, citrusfruit, maïs, bonen/peulvruchten (met uitzondering van sojabonen) en noten/pinda’s, in die volgorde, aanzet geven tot galblaasaanvallen bij mensen die lijden aan een acute ziekte van de galblaas. Een onderzoeksstudie uitgevoerd in 1968 toonde aan dat een hele groep patiënten met een galblaasziekte vrij waren van symptomen toen ze op een dieet waren dat al deze levensmiddelen uitsloot. Eieren toevoegen aan hun dieet, zorgde voor galblaasaanvallen bij 93% van de patiënten. Eiwit van eieren, in het bijzonder, heeft een galsteenvormend effect. Onderzoekers geloven dat de inname van bestanddelen die allergieën veroorzaken ervoor zorgen dat de galbuizen opzwellen, wat op hun beurt, de stroom gal naar de galblaas verzwakt.

Deze aanname is echter maar ten dele waar. Vanuit een Ayurvedisch standpunt is galsteenformatie een Pitta verstoring, meestal voorkomend bij Pitta lichaamstypen. Pitta betekent letterlijk gal in het Sanskriet. Gal wordt op natuurlijke wijze in grote hoeveelheden afgescheiden bij deze mensen, maar wordt ook gemakkelijk verstoord, dat wil zeggen zijn samenstellende delen raken uit balans wanneer één van de bovengenoemde producten in grote hoeveelheden gegeten wordt, of op regelmatige basis. Dat betekent niet dat Pitta types bij voorbaat vatbaar zijn voor galblaasziekte; maar het betekent dat deze individuen niet ontworpen zijn om zulk voedsel te verteren, omdat ze niet nodig zijn voor hun groei en voedingswaarde.

Van het Pitta lichaamstype is bekend dat het alleen beperkte hoeveelheid enzymen heeft om bepaalde voeding en dranken af te breken, waarvan de meest prominente zijn: zure zuivelproducten, waaronder kaas, yoghurt en sour cream; eierdooier; gezouten boter; alle noten met uitzondering van amandelen, pecannoten en walnoten; scherpe kruiden, evenals ketchup, mosterd, augurken, geraffineerd of bewerkt zout; salade dressings die azijn bevatten; pittige specerijen (sauzen); citrusvruchten en –sappen; alle zure en onrijpe vruchten; bruine suiker; volkoren granen, zoals die verwerkt worden in meergranen broden; bruine rijst; linzen; alcohol; tabak; koffie en zwarte thee; cola en andere frisdranken; kunstmatige zoetstoffen, conserveermiddelen en kleurstoffen; de meeste farmaceutische medicijnen en narcose; chocolade en cacao; restjes, bevroren en magnetron voedsel; alle ijskoude dranken.

Hoewel het Pitta type de meeste neiging heeft om galstenen te ontwikkelen, lopen andere lichaamstypen ook risico als ze regelmatig voedsel eten dat in strijd is met hun natuurlijke constitutionele behoeften.

In aanvulling hierop, bewerkte en houdbaar gemaakte levensmiddelen en dranken verstoren de leverfuncties bij ieder lichaamstype. Voeding dat kunstmatige zoetstoffen bevat, zoals aspartaam of saccharine, verstoren de lever, de galblaas en de pancreas ernstig. Regelmatig alcohol drinken heeft een dehydraterend effect op gal en bloed en zorgt voor vetopslag in de lever; net zoals het eten van voedingsmiddelen die veel suikers bevatten, doet. Ook koolzuurhoudende dranken en vruchtensappen zitten vol toegevoegde suiker. De toegenomen consumptie van suiker door kinderen zou kunnen verklaren waarom zo’n hoog percentage jonge mensen al zoveel galstenen hebben verzameld in hun lever, hoewel relatief weinig kinderen op deze leeftijd galstenen in de galblaas ontwikkelen.

Een woord over de effecten van geraffineerd en ongeraffineerd zout:

Natuurlijk zeezout bevat 92 essentiële mineralen. Terwijl geraffineerd, bewerkt zeezout slechts twee elementen bevat, Natrium (Na) en Chloor (Cl). Wanneer er sprake is van een voedingstekort aan sporenelementen, verliezen cellen hun vermogen om hun ionen te beheersen. Dit heeft bittere consequenties voor het menselijk lichaam. Zelfs als het ionenevenwicht slechts één minuut verloren raakt, beginnen cellen in het lichaam te barsten. Dit kan leiden tot zenuwstoornissen, hersenbeschadiging of spierspasmen, evenals het instorten van het celregenererend proces.

Wanneer natuurlijk zeezout (opgelost zeewater) ingenomen wordt, stelt het vloeistoffen in staat zich vrij te bewegen door de membramen in het lichaam, de wanden van bloedvaten en de glomeruli (filter eenheden) van de nieren. Wanneer de concentratie natriumchloride in het bloed hoger wordt, wordt het water in de aangrenzende weefsels aangetrokken door het zoutrijke bloed. Dit, op hun beurt, geeft de cellen de gelegenheid deze verrijkte intra-cellulaire vloeistof te absorberen. Gezonde nieren verwijderen de zilte vloeistof gemakkelijk. Geraffineerd zout echter houdt een groot risico voor het lichaam in. Het verhindert deze vrije uitwisseling van vloeistoffen en mineralen en daardoor veroorzaakt het dat opeengehoopte vloeistoffen stagneren in de gewrichten, de lymfevaten en lymfeknopen en de nieren. Zijn dehydraterende effect kan leiden tot galsteenformatie en talloze andere gezondheidsproblemen.

Het lichaam heeft zout nodig om koolhydraten op de juiste wijze te verteren. Door de aanwezigheid van natuurlijk zout zijn het speeksel en de maagsappen in staat om de vezelige koolhydraten af te breken. In zijn opgeloste en geïoniseerde vorm vergemakkelijkt zout het spijsverteringsproces en houdt het ’t maagdarm traject schoon.

In tegenstelling hiermee, heeft commercieel geproduceerd tafelzout het tegenovergestelde effect. Om zout bestand te maken tegen het opnemen van vocht en om het daarmee meer geschikt te maken voor de consument, voegen zoutfabrikanten chemicaliën zoals droogmiddelen, evenals verschillende bleekmiddelen, toe aan de uiteindelijke zoutformule. Na deze bewerking ondergaan te zijn, kan het zout niet langer gemengd of gecombineerd worden met de lichaamsvloeistoffen. Dit ondermijnt telkens de meeste elementaire chemische en stofwisselingsprocessen in het lichaam. Het vasthouden van water, problemen met de nieren en de bloeddruk zijn de meest duidelijke gevolgen van zoutconsumptie. Geraffineerd zout wordt nog steeds toegevoegd aan duizenden verschillende producten. Meer dan vijftig procent van de Amerikaanse bevolking lijdt aan het vasthouden van vocht (de belangrijkste oorzaak voor gewichtstoename en zwaarlijvigheid).

Voordat het commercieel geproduceerd werd, in plaats van op natuurlijke wijze geoogst, werd zout gezien als het meest kostbare (handels)product op aarde, zelfs waardevoller dan goud. Gedurende het Keltische tijdperk, werd zout gebruikt om belangrijke fysieke en mentale verstoringen te behandelen, evenals ernstige verbranding en andere kwalen. Onderzoek heeft uitgewezen dat zeewater hydro-electrische onevenwichtigheid verwijdert, een verstoring die verlies van immuunreacties, allergieën en talloze andere gezondheidsproblemen veroorzaakt. Tegenwoordig heeft zout een slechte naam gekregen en mensen hebben geleerd het te vrezen, op dezelfde manier zoals ze cholesterol vrezen.

Veel artsen waarschuwen hun patiënten om natrium en natriumrijk voedsel te laten staan. Maar een zoutarm leven leiden, betekent ook een vergroot risico lopen op een tekort aan mineralen en sporenelementen, evenals talloze andere complicaties.

Het Keltisch zeezout in het bijzonder is een goed product om te gebruiken, omdat het op natuurlijke wijze gewonnen wordt door droging in de zon. Opgelost in water of toegevoegd aan het vocht in voedsel, heeft het diepgaande, positieve effecten op de celniveau’s. Het kan ook gebruikt worden om het maagdarmkanaal te zuiveren en ontgiften.

Uitdroging

Tegenwoordig lijden veel mensen aan uitdroging zonder dat ze er zich bewust van zijn. Uitdroging is een conditie waarbij de lichaamscellen niet voldoende water ontvangen voor hun elementaire stofwisselingsprocessen. De cellen kunnen uitdrogen door een aantal redenen:

• Gebrek aan water inname (alles minder dan één liter zuiver water per dag)
• Regelmatig consumeren van dranken die een vochtafdrijvend effect hebben, dit zijn koffie, thee, cola, koolzuurhoudende frisdranken en alcohol, inclusief bier en wijn
• Regelmatig consumeren van stimulerend voedsel of -middelen, zoals vlees, pittige kruiden, chocolade, suiker, tabak, verdovende middelen, enz.
• Stress
• e meeste farmaceutische geneesmiddelen
• Extreem sporten
• Overeten en excessieve gewichtstoename
• Meer uren per dag televisie kijken

Ieder van deze factoren heeft een bloedverdikkend effect en, dwingen daardoor cellen water af te staan. Het celwater wordt benut om de bloeddunheid te herstellen. Om zelfvernietiging te voorkomen, beginnen cellen echter water vast te houden. Dit doen ze door de dikte van hun membranen te vergroten. De kleiachtige substantie, cholesterol, helpt de cellen te omhullen en voorkomt verlies van cellulair water. Hoewel deze noodmaatregel ervoor zorgt dat het water vastgehouden wordt en de cel voor het moment gered wordt, vermindert het ook het vermogen van de cel om nieuw water te absorberen, evenals noodzakelijke voedingsstoffen. Een deel van het niet opgenomen water en voedingsstoffen wordt opgeslagen in het bindweefsel om de cellen, wat opzwellen van het lichaam en vochtophoping in de benen, nieren, gezicht, ogen, armen en andere delen veroorzaakt. Dit leidt tot aanzienlijke gewichtstoename. Tegelijkertijd wordt de bloedplasma en het lymfevocht dikker en verstopt. Uitdroging heeft ook gevolgen voor de natuurlijke vloeibaarheid van gal en daarmee bevordert het de formatie van galstenen.

Thee, koffie, cola of chocolade bevatten dezelfde zenuwtoxine (stimulant), caffeïne. Caffeïne, wat gemakkelijk afgegeven wordt in het bloed, triggert een krachtige immuunreactie die helpt om dit prikkelende middel tegen te gaan en te elimineren. Het toxische middel stimuleert de bijnieren en tot op zekere hoogte veel van de lichaamscellen om de stresshormonen adrenaline en cortisol vrij te laten in de bloedstroom. De plotselinge energiegolf die hiervan het resultaat is, wordt over het algemeen ‘vlucht of vecht reactie’ genoemd. Als de consumptie van stimulerende middelen op regelmatige basis plaatsvindt, wordt deze natuurlijke verdedigingsreactie echter overbelast en ineffectief. De bijna continue afscheiding van stresshormonen, welke op zichzelf en van zichzelf erg toxische elementen zijn, verandert uiteindelijk de bloedsamenstelling en het veroorzaakt schade aan het immuunsysteem en het zenuwstelsel. Toekomstige verdedigingsreacties worden afgezwakt en het lichaam wordt meer vatbaar voor infecties en andere kwalen.

De energiestoot die ervaren wordt na het drinken van een kop koffie is niet direct het gevolg van de caffeïne, maar een poging van het immuunsysteem om van de caffeïne af te komen. Een overenthousiast en onderdrukt immuunsysteem faalt in het voorzien van de ‘energie- opleverende’ adrenaline en cortisol stoten, die nodig zijn om het lichaam te bevrijden van het zure zenuwtoxine cafeïne. In deze fase zeggen mensen dat ze ‘gewend zijn’ aan het stimulerende middel, zoals koffie. Dus ze krijgen de neiging om er meer van in te nemen om de ‘voordelen’ te ervaren. De vaak gehoorde opmerking ‘Ik doe een moord voor een kop koffie’ (in het Engels: ‘I am dying for a cup of coffee’) reflecteert het levensgevaar van deze situatie.

Aangezien de lichaamscellen continu een deel van hun eigen water moeten opofferen voor het verwijderen van de zenuwtoxine cafeïne, zorgt het regelmatig consumeren van koffie, thee of cola ervoor dat ze uitgedroogd raken. Voor iedere kop thee of koffie die je drinkt, moet het lichaam 2 – 3 koppen water mobiliseren enkel en alleen om de stimulanten te verwijderen. Dit is een luxe die het zich niet kan permitteren. Dit gaat ook op voor frisdranken, drugs of elk ander stimulerend middel, waaronder het urenlang t.v. kijken (lees meer hierover in het gedeelte Levensstijl). In het algemeen is het zo dat alle stimulerende middelen een sterk uitdrogend effect hebben op gal, bloed en spijsverteringssappen.

Snel Gewichtsverlies

Mensen met overgewicht lopen een groter risico om galstenen te ontwikkelen dan mensen met een gemiddeld gewicht. Het is een onbetwist feit dat er aanzienlijke voordelen voor je gezondheid te verkrijgen zijn door de extra kilootjes te verliezen. Veel mensen kunnen bijvoorbeeld hun hoge bloeddruk, hun bloedsuiker en cholesterolwaardes normaliseren door gewicht te verliezen.

Snel gewichtsverlies willen bereiken met behulp van dieetprogramma’s die adviseren elke dag een minimum aantal calorieën te eten, verhoogt iemands risico op het ontwikkelen van galstenen in zowel de lever als de galblaas. Sommige laag-calorieën diëten bevatten niet genoeg vet om de galblaas in staat te stellen zich samen te trekken en zich te ontdoen van gal. Een maaltijd of snack, die ongeveer 10 gram vet bevat, is nodig om de galblaas op normale wijze te laten samentrekken. Als dit niet gebeurt, behoudt de galblaas het gal, wat vervolgens leidt tot de formatie van stenen.

Zwaarlijvigheid wordt geassocieerd met verhoogde cholesterol afscheiding in de galbuizen, wat het risico op het ontwikkelen van galstenen verhoogt. Wanneer zwaarlijvige personen een snel of aanzienlijk gewichtsverlies ondergaan door een ongebalanceerd dieetprogramma, probeert het verstopte en, om die reden, ondervoede lichaam voedingsstoffen en vetbestanddelen te gebruiken uit de opgeslagen reserves. Dit verhoogt heel snel het bloedvet en doet verder het ontstaan van galstenen toenemen. De plotselinge formatie van galstenen bij mensen, die programma’s volgen om snel gewicht te verliezen, blijkt het resultaat te zijn van verhoogde cholesterol en afgenomen hoeveelheden galzouten in de gal.

Galstenen komen ook algemeen voor bij zwaarlijvige patiënten die snel gewicht verloren hebben na een maagoperatie. (Bij een maagoperatie wordt de grootte van de maag gereduceerd om te voorkomen dat de persoon zich overeet.) Een studie heeft aangetoond dat eenderde van de patiënten die een maagoperatie ondergaan heeft, nadien galstenen heeft ontwikkeld. Galstenen ontstaan zeer waarschijnlijk in de eerste maanden na de operatie. De onderzoeksresultaten verwijzen echter alleen naar galstenen in de galblaas. De schade toegebracht aan de lever zelf, is door deze procedure waarschijnlijk vele malen groter dan de paar stenen in de galblaas.

Als aanzienlijk of snel gewicht verliezen het risico op het ontwikkelen van galstenen vergroot, is de meest voor de hand liggende manier om dit risico te reduceren door meer geleidelijk gewicht te verliezen. In feite is dit probleem opgelost wanneer al het opgeslagen toxische afval uit het lichaam verwijderd is, waaronder galstenen, en een gebalanceerde levensstijl en een geschikt dieet ten uitvoer gebracht wordt.⁸ In dat geval verhoogt het gewichtsverlies het risico op galblaasziekte niet, maar vermindert ‘t het risico. Door alle stenen uit de lever en de galblaas te verwijderen, kan een zwaarlijvig persoon zijn/haar spijsverteringsfuncties drastisch verbeteren en energie krijgen in plaats van te verbruiken. Zo’n aanpak sluit de schadelijke bijeffecten, die samengaan met een snelle gewichtsafname, buiten.

Vetarme Diëten

De promotie van vetarme diëten als het meest gezonde dieet van allemaal kan gedeeltelijk verantwoordelijk gehouden worden voor de continue toenamen van lever- en galblaasziekten onder de bevolking van het westelijk halfrond. Eiwitrijke voeding wordt nog steeds bejubeld als zijnde het meest belangrijke voedsel om fysieke kracht en vitaliteit te verkrijgen. Vetten, daarentegen, zijn gekenmerkt als de schuldigen voor het veroorzaken van veel van de hedendaagse chronische ziekten. Toch kunnen vetten alleen zeker niet verantwoordelijk gehouden worden voor ziekten als atherosclerose (slagaderverkalking).

In het begin van de twintigste eeuw waren hartinfarcten extreem zeldzaam over de gehele wereld. Sinds die tijd is de vetconsumptie, per hoofd van de bevolking, ongeveer gelijk gebleven. Wat echter dramatisch gestegen is in de betreffende delen van de wereld, vooral sinds de Tweede Wereldoorlog, is de eiwitconsumptie. De overconsumptie van eiwitrijk voedsel in geïndustrialiseerde landen heeft een ongekend aantal circulatieziekten en hartaanvallen met dodelijk afloop veroorzaakt. Ter vergelijking, deze gezondheidsproblemen komen slechts zelden voor bij etnische groepen die overwegend vegetarisch eten. In feite onderbouwde een rapport van de American Medical Association dat een vegetarisch dieet 97 % van alle gevallen van trombose, die leiden tot een hartaanval, kan voorkomen.

Hoewel een uitgebalanceerd vegetarisch dieet grotere hoeveelheden vet kan bevatten, lijken de vetten geen nadelige gevolgen te hebben voor het circulatiesysteem. In tegenstelling daarmee veroorzaakt het teveel eten van eiwitten van dierlijke oorsprong verdikking van de bloedvaten in de lever, wat leidt tot de formatie van galstenen; en galstenen snijden de productie van gal in de lever af. De afgenomen galafscheiding vermindert het vermogen van het lichaam om vet te verteren. Als gevolg van indigestie, gewichttoename en andere ongemakken die hieruit voorvloeien, wordt iemand natuurlijk geadviseerd minder vet te gebruiken. Maar dit verhindert de galblaas weer om z’n gehele inhoud te legen, wat leidt tot meer problemen met het verteren van vet. Uiteindelijk krijgt het lichaam een tekort aan essentiële vetten en in vet oplosbare vitamines. Dit zet de lever aan tot een verhoogde cholesterol productie, wat er weer toe bijdraagt dat er meer galstenen gevormd worden. Hoe minder vet het lichaam krijgt door de voeding, hoe slechter de situatie wordt. Maar aangezien vet niet op de juiste manier verteerd kan worden, komt het lichaam in een vicieuze cirkel, wat in de meeste gevallen alleen doorbroken kan worden door alle galstenen uit de lever en de galblaas te verwijderen, en daarna geleidelijk de vetinname te verhogen naar een normaal niveau.

Vetarme melk zou bijvoorbeeld één van de schuldigen kunnen zijn die een vicieuze cirkel op gang brengen. In z’n natuurlijke samenstelling bevat volle melk precies de hoeveelheid vet die nodig is om de melkeiwitten te verteren. Zonder de juiste hoeveelheid vet in de melk, wordt de galblaas niet gestimuleerd om de juiste hoeveelheid gal los te laten, die nodig is om zowel de melkeiwitten als de melkvetten te verteren. Vervolgens worden de eiwitten en de vetten onverteerd achtergelaten in het maagdarmstelsel. De eiwitten bederven en de vetten worden ranzig. Dit alles leidt tot ernstige lymfeverstopping, zoals vaak aangetroffen wordt bij baby’s die flesvoeding krijgen en lijden aan darmkolieken. Dit zou verantwoordelijk kunnen zijn voor het ontstaan van galstenen in de lever bij hele jonge kinderen. Zelfs de volle melk die tegenwoordig in de supermarkt aangeboden wordt, heeft een gereduceerd vetgehalte. Dit vetgehalte is zeker niet voldoende om de melk verteerbaar te maken voor de meeste mensen.

1. Farmaceutische Medicijnen

Hormoonvervangende Therapie (HVT) En Anticonceptiepillen

Het risico om galstenen te ontwikkelen, ligt bij vrouwen vier maal hoger dan bij mannen. Het percentage is vooral hoog bij vrouwen die anticonceptie pillen en hormoonvervangende preparaten gebruikt hebben of gebruiken. Het vrouwelijk hormoon, oestrogeen, dat in anticonceptie pillen en hormoonvervangende preparaten zit, verhoogt de cholesterol in de gal en vermindert het samentrekken van de galblaas. Om die reden is dit oestrogeen effect mogelijk niet alleen verantwoordelijk voor het veroorzaken van galstenen in de lever en de galblaas, maar ook voor vele andere ziekten die voortkomen uit het slechter functioneren van lever en galblaas. Eerder medisch onderzoek veronderstelde dat progesteron in de hormoonvervangende middelen de ontwikkeling van galstenen in de hand werkt.

Vrouwen in de menopauze kunnen enorme verbetering in hun menopauze klachten krijgen door een serie leverzuiveringen uit te voeren. Het verbeterde functioneren van de lever en een toegenomen productie van gal, in het bijzonder, kunnen osteoporose en andere bot/gewrichtsproblemen helpen voorkomen en omkeren, mits het dieet en de levensstijl ook in balans zijn.

Andere Farmaceutische Middelen

Medicijnen die voorgeschreven worden aan mensen om hun lichaamsvetgehalte (lipiden) te verlagen, waaronder colifibrate (Atromid- S) of vergelijkbare cholesterolverlagende medicijnen, verhogen feitelijk de cholesterolconcentraties in de gal en daardoor leiden ze tot een verhoogd risico op galstenen. Deze medicijnen verlagen bloedvetten, daarvoor zijn ze ontworpen. Dit zorgt er echter voor dat de levercellen veronderstellen dat het lichaam een tekort aan vetten heeft; waardoor ze vervolgens meer cholesterol gaan produceren dat afgescheiden wordt in de galbuizen. De onevenwichtige samenstelling van gal (excessief veel cholesterol) veroorzaakt galstenen in zowel de lever als de galblaas. Octretide, één van de nieuwe generatie van ‘statin’ medicijnen, verhindert dat de galblaas zichzelf leegt na een vette maaltijd, waardoor er heel veel gal achterblijft om stenen te vormen. De gevaren die komen kijken bij zo’n methode van medische interventie zijn duidelijk; ze zijn in ieder geval erger dan verhoogde bloedvetwaarden (in tegenstelling tot wat algemeen aangenomen wordt, zijn er geen wetenschappelijke bewijzen die onderbouwen dat hartziekten veroorzaakt worden door bloedvetten).

Volgens een aantal studies die gepubliceerd zijn in verschillende medische tijdschriften, zoals de Lancet, zijn er een aantal antibiotica die ook galstenen veroorzaken. Eén daarvan is ceftriaxone, gebruikt om infecties in de lagere ademhalingsorganen, huid en urineweg infecties, bekkenontstekingen, bot- en gewrichtsontstekingen, evenals hersenvliesontsteking te behandelen.

Ook anti-afstotingsmedicijnen die aan nier- en harttransplantatie patiënten worden gegeven, verhogen de waarschijnlijkheid op galstenen. Tevens thiaziden, wat vochtafdrijvende pillen zijn om hoge bloeddruk onder controle te brengen, kunnen galblaasziekten teweegbrengen bij patiënten met galstenen. Bovendien zullen kinderen die furosemide gebruiken waarschijnlijk galstenen ontwikkelen, dit volgens een onderzoek dat gepubliceerd is in het Journal of Perinatology. En prostaglandinen heeft niet minder bijwerkingen.

Alle farmaceutische medicijnen zijn in wezen toxisch en moeten ontgift worden door de lever. Doch, de verminderde leverfuncties laten veel van de giftige chemicaliën in de gal komen. Dit verandert de natuurlijke balans van de samenstelling en leidt tot het ontstaan van galstenen in de lever en galblaas. Het kan de moeite waard zijn om te melden dat de bovengenoemde bevindingen alleen verwijzen naar galstenen in de galblaas en dat ze niet onthullen wat de ernst van de schade aan de lever kan zijn, die deze medicijnen toebrengen. Als farmaceutische medicijnen in staat zijn galstenen in de galblaas te genereren, kan er verondersteld worden dat ze honderden, zo niet duizenden galstenen produceren in de galbuizen van de lever. Nogmaals, persoonlijk heb ik geconstateerd dat mensen die farmaceutische medicijnen in het verleden hebben genomen, aanzienlijk meer galstenen hadden dan zij die deze medicijnen niet gebruikt hadden. Symptoombehandeling heeft altijd een prijskaartje; oftewel het beschadigen van primaire leverfuncties. Het is veel gemakkelijker en voordeliger voor het lichaam om alle galstenen te verwijderen, de normale bloedwaarden te herstellen en de spijsvertering te verbeteren en afval te verwijderen dan om de symptomen van welke ziekte dan ook te onderdrukken. Symptomen zijn niet de ziekte, ze geven slechts aan dat het lichaam probeert zichzelf te redden en te beschermen. Ze zijn het signaal van de behoefte van het lichaam aan aandacht, ondersteuning en zorg.

2. Levensstijl

De Biologische Klok Verstoort

De manier waarop we ons leven organiseren en leven heeft een enorme impact op hoe ons lichaam functioneert. De efficiency en de prestatie van het lichaam hangt grotendeels af van vastliggende biologische ritmen die synchroon lopen met de zo genoemde circadiaanse ritmen van de natuur. De circadiaanse ritmen zijn nauw gelieerd aan de bewegingen van onze planeet rond de zon en om haar assen. Ze worden ook beïnvloedt door de bewegingen van de maan en andere planeten in relatie tot de positie met de aarde.

Ons lichaam volgt meer dan 1.000 zulke 24-uurs ritmen. Ieder afzonderlijk ritme regelt de timing van een aspect van onze lichaamsfuncties, waaronder hartslag, bloeddruk, lichaamstemperatuur, hormoonniveau’s, de afscheiding van spijsverteringssappen en zelfs de pijndrempel. Al deze ritmen zijn perfect op elkaar afgestemd en staan onder controle van de ‘pacemaker afdeling’ in de hersenen, bekend als de suprachiasmatische kernen. Dit gebied van de hersenen reguleert de prikkeling van de zenuwcellen die de klokken van onze bioritmen lijken af te stellen. Als één ritme verstoort raakt, worden andere ritmes ook verstoord. Er zijn in feite talloze verstoringen die kunnen ontstaan door het hinderen van één of meer van onze bioritmen, als gevolg van een ‘vergissing’ in onze levensstijl.

Deze tekst gaat over een aantal van de meest voorkomende ‘afwijkingen’ die in het bijzonder het functioneren van de lever en de galblaas aantasten. Door je dagelijkse routine af te stemmen op het natuurlijke schema van je lichaam, kun je het fantastisch assisteren in zijn onafgebroken inspanning om zichzelf te voeden, te zuiveren en te genezen. Bovendien kun je nieuwe gezondheidsproblemen in de toekomst voorkomen.

De Natuurlijke Slaap/Waak Cycli

Onze natuurlijke slaap/waak cycli en basis lichaamsprocessen zijn gereguleerd door de verandering van dag en nacht. De aanvang van het daglicht triggert het vrijkomen van krachtige hormonen (glucocorticoïden), waarvan de belangrijkste cortisol en corticosteron zijn. Hun afscheiding heeft een kenmerkende circadiaanse variatie. Deze hormonen reguleren enkele van de belangrijkste functies in het lichaam, waaronder de stofwisseling, bloedsuikerwaarde, en immuunreacties. De pieken zijn rond 04.00 en 08.00 uur in de ochtend en nemen geleidelijk af als de dag vordert. Het laagste niveau is tussen 0.00 uur en 03.00 uur ’s nachts.

Mensen veranderen hun natuurlijke, dagelijkse slaap/waak schema op verschillende manieren. De piek in de cortisolcyclus verandert bijvoorbeeld als je regelmatig na middernacht naar bed gaat, in plaats van voor 22.00 uur, en / of als je na 08.00 of 09.00 uur in de ochtend opstaat, in plaats van met de zon rond 06.00 uur. Deze hormonale tijdsverschuiving kan chaotische condities in het lichaam creëren. Afvalstoffen die zich in de rectum en de blaas verzameld hebben gedurende de nacht, die normaal gesproken tussen 06.00 en 08.00 uur verwijdert behoren te worden, worden gedeeltelijk vastgehouden en opnieuw geabsorbeerd. Wanneer je je natuurlijke slaap/waak cycli verstoort, lopen de biologische ritmen van het lichaam niet langer synchroon met die gereguleerd worden door nacht/dag. Dit kan tot talloze verstoringen leiden, waaronder chronische lever-, luchtweg- en hartziekten.

Een verstoorde cortisol cyclus kan ook acute gezondheidsproblemen geven. Het is gebleken dat er meer hersenbloedingen en hartinfarcten plaatsvinden in de ochtend dan op ieder ander willekeurig moment van de dag. Er ontstaan heel snel bloedklontjes rond 08.00 uur. De bloeddruk gaat in de ochtend ook omhoog en blijft zo tot laat in de middag. Zo rond 18.00 uur neemt het wat af en het laagste punt ligt in de nacht. Om de basis hormonale en circulatie ritmes in het lichaam te ondersteunen, is het om die reden het beste om vroeg (voor 22.00 uur) te gaan slapen en niet later op te staan dan de zon doet (ideaal is rond 06.00 uur) (Noot: Deze tijden veranderen volgens de seizoenen. Gedurende de winterdag hebben we iets meer slaap nodig; in de zomer kunnen we met iets minder toe.)

Eén van de krachtigste hormonen van de pijnappelklier is de neurotransmitter melatonine. De afscheiding van melatonine begint tussen 21.30 – 22.30 uur (afhankelijk van de leeftijd), slaperigheid teweegbrengend. Het bereikt piekniveau’s tussen 01.00 – 02.00 uur en het daalt op z’n laagst in de middag. De pijnappelklier beheerst de voortplanting, de slaap en de motorische activiteit, de bloeddruk, de lichaamstemperatuur en vele andere vitale functies. Dit alles hangt af van de regelmatige melatonine cyclus, wat onderbroken kan worden door lang uit te slapen of nachtdiensten te werken.

De hersenen maken ook serotonine, wat een erg belangrijke neurotransmitter is die gerelateerd is aan ons fysiek en emotioneel welzijn. Het beïnvloedt dag en nacht ritmen, seksueel gedrag, geheugen, eetlust, impulsiviteit, angst en zelfs zelfmoordneigingen. In tegenstelling tot melatonine, verhoogt de serotonine met het daglicht; fysieke beweging en suiker stimuleren het ook. Als je laat in de ochtend opstaat, is het gevolg dat je niet lang genoeg blootgesteld wordt aan voldoende hoeveelheden daglicht. Dit reduceert je serotonineniveau gedurende de dag. En aangezien melatonine een afvalproduct is van serotonine, verlaagt dit ook de melatonineniveau’s gedurende de nacht.

Iedere afwijking van de circadiaanse ritmen veroorzaakt abnormale afscheiding van de hersenhormonen – melatonine en serotonine. Dit, op zijn beurt, leidt tot verstoorde biologische ritmen, wat het harmonieus functioneren van het gehele systeem in de war kan brengen, inclusief de stofwisselings- en endocriene balans. Plotseling kunnen we ons ‘niet synchroon’ voelen lopen, en worden we gevoelig voor een breed scala aan verstoringen, van een eenvoudige hoofdpijn tot een depressie, tot een volgroeide tumor.

De productie van groeihormonen, die de groei bij kinderen stimuleren en die de spieren en het bindweefsel helpt onderhouden bij volwassenen, hangt ook af van correcte slaapcycli. Slaap triggert de groeihormoon productie. De piekafscheiding verschijnt rond 23.00 uur, vooropgesteld dat je slaap aanvangt om 22.00 uur. Deze korte periode valt samen met de droomloze slaap, vaak naar verwezen als de ‘schoonheidsslaap’. Het is gedurende deze periode dat het lichaam zichzelf reinigt en het belangrijkste herstel- en verjongingswerk verricht. Als je jezelf van je slaap berooft, zakt de groeihormoon productie dramatisch. Bij mensen die nachtdiensten draaien komen insomnia (slapeloosheid), onvruchtbaarheid, cardiovasculaire ziekten en maagproblemen in verhouding meer voor. Ook daalt de prestatie en het percentage ongevallen stijgt gedurende de nacht.

Natuurlijke Tijden Voor De Maaltijden

Ayurveda, de Wetenschap van het Leven, verklaarde duizenden jaren geleden dat om het fysieke en emotionele welzijn te behouden, het lichaam gevoed moet worden volgens een natuurlijk tijdsschema. Zoals de meeste andere lichaamsfuncties wordt de spijsvertering ook beheerst door de circadiaanse ritmen. De afscheiding van gal en andere spijsverteringssappen hebben hun piek in de middag en zijn op z’n laagst gedurende de nacht. Om deze reden is het ’t beste om de grootste maaltijd van de dag rond het middaguur te eten en slechts lichtverteerbare maaltijden voor het ontbijt en diner te gebruiken. Dit stelt het lichaam in staat om het voedsel op de juiste wijze te verteren en om de passende hoeveelheid voedingsstoffen te absorberen, die nodig zijn voor het onderhouden van goede functies door het gehele lichaam. Om belemmering van de afscheiding van spijsverteringssappen rond lunchtijd te voorkomen, is het ’t beste om het ontbijt niet later dan 08.00 uur te gebruiken. Het avondeten wordt het meest efficiënt verteerd wanneer het niet later dan 18.00 – 19.00 uur gegeten wordt.

Iedere lange termijn onderbreking van deze cyclus, of het nu veroorzaakt wordt door onregelmatige eetgewoonten of door het leggen van het hoofdaccent op de diners en / of ontbijten, leidt tot het ontstaan van onverteerd voedsel, lymfe- en bloedcongestie. Het verstoort ook ons natuurlijke instinct. Als het volledig actief en ontwikkeld zou zijn, zouden we op natuurlijke wijze alleen datgene willen eten wat passend is voor ons lichaamstype, en het eten op momenten dat we het ‘t beste kunnen verteren. Eén van de belangrijkste oorzaken van galsteenvorming is het opeenhopen van onjuist verteerd voedsel in het darmstelsel. Onregelmatig eten of aanzienlijke maaltijden nuttigen op tijden dat het lichaam niet voorbereid is op het produceren van de passende hoeveelheden spijsverteringssappen, genereert meer afval dan het lichaam in staat is te elimineren

4. Uiteenlopende oorzaken

Vele Uren Televisie Kijken

Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat televisie kijken de cholesterolproductie in het lichaam dramatisch kan doen stijgen. Cholesterol is ook een stresshormoon dat toeneemt gedurende fysieke of mentale spanning. ‘Televisiestress’ is vooral onmiskenbaar bij kinderen, die een spectaculaire cholesterol stijging tot 300 % kunnen ervaren in een tijdsbestek van enkele uren televisiekijken. Zulke enorme afscheidingen van cholesterol verandert de samenstelling van de gal, wat galstenen in de lever veroorzaakt.

Blootstelling aan de televisie is een grote uitdaging voor de hersenen. Het is ver buiten de hersencapaciteit om de inkomende stroom stimuli te verwerken, die afkomstig zijn van het overweldigende aantal snel veranderende beelden die iedere seconde op het t.v. scherm verschijnen. De stress en spanning die hiervan het resultaat zijn, eisen hun tol. De bloeddruk verhoogt om meer zuurstof, glucose, cholesterol, vitaminen en andere voedingsstoffen door het lichaam, waaronder de hersenen, te bezorgen. Dit alles wordt snel verbruikt door het zware hersenwerk. Voeg dit toe aan de spanning die de inhoud van sommige programma’s oproept – geweld, spanning en het geluid van pistoolschoten, auto’s, geschreeuw, enz. – en de bijnieren reageren met adrenalinestoten om het lichaam voor te bereiden op de ‘vlucht of vecht’ reactie. Deze stressreactie, op zijn beurt, vernauwt de grote en kleine bloedvaten in het lichaam, waardoor een tekort aan water, suiker en andere voedingsstoffen in de cellen veroorzaakt wordt.

Er kunnen verschillende symptomen ontstaan als gevolg van dit effect. Je kunt je moe, afgemat of uitgeput voelen, stijf zijn in je nek en schouders, erg dorstig, lethargisch, depressief zijn, en zelfs te moe zijn om te gaan slapen. Van stress is het bekend dat het de cholesterolproductie in het lichaam triggert. Aangezien cholesterol het basis ingrediënt is van stresshormonen, verbruiken stressvolle situaties grote hoeveelheden cholesterol om deze hormonen te maken. Om het verlies aan cholesterol te compenseren, verhoogt de lever haar eigen productie van deze kostbare grondstof. Als het lichaam zich niet zou inspannen om de cholesterolniveau’s gedurende zulke stress krachtmetingen te verhogen, zouden we nu al miljoenen ‘televisie doden’ hebben. De stressreactie komt echter met een groot aantal bijwerkingen, waarvan de formatie van galstenen er één van is.

Emotionele Stress

Een stressvolle levensstijl kan de natuurlijke flora (bacterie populatie) van de gal veranderen, waardoor er galstenen in de lever ontstaan. Eén van de belangrijkste stressveroorzakende factoren in het leven is niet genoeg tijd voor jezelf hebben. Als je jezelf niet genoeg tijd gunt, voel je je onder druk gezet. Continue druk veroorzaakt frustratie, en frustratie verandert uiteindelijk in kwaadheid. Kwaadheid is een indicatie van ernstige stress. Het heeft een erg belastend effect op het lichaam dat kan worden gemeten door de hoeveelheid adrenaline en nor-adrenaline door de bijnieren in het bloed afgescheiden. Onder zware stress of opwinding, verhogen deze hormonen de snelheid en kracht van de hartslag, verhogen ze de bloeddruk en vernauwen ze de bloedvaten in de afscheidingsklieren van het spijsverteringssysteem. Bovendien beperken ze de stroom van spijsverteringssappen, waaronder maagzuur en gal, vertragen ze het doorschuiven en absorberen van voedsel en ze hinderen de eliminatie van urine en feces. Wanneer voedsel niet langer goed verteerd wordt en aanzienlijke hoeveelheden afval verhinderd worden het lichaam te verlaten via de uitscheidingsorganen, raakt dat ieder orgaan in het lichaam, waaronder de lever en de galblaas. Dit verstoppende effect, als gevolg van de stressreactie, heeft groot ongemak op cellulair niveau tot gevolg en het wordt ervaren als een emotionele schok. Chronische stress of beter gezegd, het niet in staat zijn om stress te hanteren, wordt momenteel verantwoordelijk gehouden voor 85 – 95 % van alle ziekten. In het algemeen wordt hiernaar gerefereerd als psychosomatische ziekten. Stress teweegbrengende belemmeringen vereisen niet alleen diepgaande fysieke zuivering, zoals een lever-, darm- en nierenzuivering, maar de trigger moet aangepakt worden door ontspanning.

Tijdens ontspanning komen het lichaam, de geest en de emoties in een staat die alle lichaamsfuncties ondersteunt en versterkt. Samengetrokken bloedvaten openen opnieuw, spijsverteringssappen stromen, hormonen komen in balans, en afval wordt gemakkelijk geëlimineerd. De beste remedies tegen stress en zijn schadelijk effecten zijn derhalve verschillende methoden van ontspannen, zoals meditatie, yoga, tijd in de natuur doorbrengen, met kinderen of huisdieren spelen, muziek luisteren of maken, enz. Om het hoge tempo van de moderne tijd aan te kunnen en om het zenuwstelsel genoeg tijd te geven om te ontladen en iedere vastgehouden spanning los te laten, is het van vitaal belang om op z’n minst één uur per dag voor jezelf door te brengen, bij voorkeur in stilte.

Als je stressvolle perioden in je leven hebt gehad, of onlangs moeilijkheden hebt ondervonden bij het rustig worden of ontspannen, zul je enorm je voordeel kunnen doen met een leverzuivering. Galstenen in de lever hebben, is op zichzelf een belangrijke oorzaak van constante stressreacties in het lichaam. Door deze stenen te elimineren, zul je op natuurlijke wijze kalm en relaxed worden. Je zult zodra je lever schoon is, ontdekken dat je veel minder kwaad of uit je doen raakt door situaties, andere mensen of jezelf, ongeacht de omstandigheden.

Conventionele Behandelingen Voor Galstenen

Conventionele behandelingen voor galstenen zijn erop gericht om of de galstenen in de galblaas op te lossen, of de galblaas te verwijderen door middel van een operatie. Deze behandelingen hebben echter geen effect op de grote hoeveelheden stenen die de galbuizen in de lever verstoppen. Op dit punt wil ik benadrukken dat iedereen die galstenen in de galblaas heeft, er veel meer in de lever heeft. Het verwijderen van de galblaas of haar stenen, verhoogt de galstroom niet substantieel, omdat de stenen die vast zitten in de galbuizen van de lever doorgaan met het tegen houden van de galstroom. Zelfs in geval van een chirurgische verwijdering van de galblaas, blijft de situatie erg problematisch voor het lichaam. Aangezien de ‘pompende afdeling’ (de galblaas) gemist wordt, komt het kleine beetje gal dat de lever beschikbaar stelt slechts druppelsgewijs. Dus de onbeheerste stroom gal in het darmstelsel blijft grote problemen veroorzaken bij het verteren en absorberen van voedsel, in het bijzonder als het vet bevat. Het resultaat is een continu groter wordende hoeveelheid toxisch afval dat zich opeenhoopt in het darmstelsel en het lymfesysteem. Het beperkte vermogen om vetten te verteren en te assimileren, stimuleert de levercellen om de productie van cholesterol te verhogen. Het bijeffect dat ontstaat door deze noodmaatregel van het lichaam is het genereren van meer galstenen in de leverbuizen. Om die reden is het verwijderen van de galblaas geen oplossing voor spijsverteringsproblemen, maar eerder een oorzaak van verdere en ernstiger complicaties in het lichaam, zoals kanker en hartziekten.

Iedere behandeling van de galblaas, hoe geavanceerd en ingewikkeld dan ook, kan slechts beschouwd worden als een druppel op de gloeiende plaat, want het lost het hoofdprobleem - de verstopping van de galbuizen door honderden of duizenden galstenen in de lever – niet op. De conventionele geneeskunst biedt drie hoofdbenaderingen voor de behandeling van galstenen:

1. Galstenen oplossen

Voor patiënten met lichte, niet-frequente symptomen, of voor hen die geen operatie wensen, zijn er een aantal verschillende medicijnen die pretenderen galstenen op te lossen. Oppervlakkig bezien lijkt het een goed idee om galstenen geleidelijk te laten oplossen door medicijnen die galzouten bevatten (oral dissolution therapy). Gegeven in pilvorm over een periode van twaalf maanden, kunnen deze medicijnen mogelijk een verlaging van het cholesterolniveau in de gal bereiken. Maar er is hiervoor geen garantie. Volgens de British Medical Journal, heeft het gebruik van galzouten een kans om te falen van meer dan 50 %. Ter aanvulling, veel ‘succesvolle’ patiënten ervaren eenvoudig niet de volledige oplossing van alle galstenen in hun galblaas. Voor de paar bij wie dit wel zo is, kan de kans op herhaling zo’n 50 % zijn. Andere oplosmiddelen, zoals methyl tert-butyl ether, hebben geen voordelen ten opzichte van galzouten. Onsuccesvolle behandeling kan tot opereren leiden.

Meer recentelijk worden oplosmiddelen geleidelijk aan direct ingebracht in de galblaas door middel van een sonde in de huid. Het is gebleken dat deze methode meer effectief is bij het oplossen van galstenen, maar het lost het hoofdprobleem – de opeenhoping van galstenen in de lever – niet op. Er is nog niet genoeg wetenschappelijk onderzoek gedaan om vast te stellen welke bijeffecten deze behandelmethode vergezellen.

2. Schokgolven

Een andere alternatieve methode voor operatie is lithotripsy, een techniek waarbij de galstenen letterlijk in deeltjes worden verpulverd door een serie geluidsgolven. In een rapport van Lancet in 1993 blijkt dat deze methode grote nadelen heeft, omdat het kan resulteren in nierschade en hoge bloeddruk. Deze beide bijeffecten kunnen leiden tot een toename van het aantal galstenen in de lever.

Ter aanvulling, deze procedure, waarbij galstenen gefragmenteerd worden door schokgolven, laat toxische galsteenresten achter die snel een broedplaats kunnen worden voor schadelijke bacteriën en parasieten en, daardoor het lichaam infecteren. Recentelijk onderzoek heeft bevestigd dat de meeste patiënten die een dergelijke behandeling ondergaan hebben, inwendige bloedingen ervaren, van een kleine bloeduitstorting (hemorrhagie) tot groot bloedverlies waarbij bloedtransfusie nodig is. Deze behandeling heeft ook een grote kans op herhaling van steenvorming.

3. Operatie

In 1991 lieten 600.000 Amerikanen hun galblaas er uit halen door een chirurgische ingreep. Sindsdien is het aantal gestaag gegroeid. Een galblaasoperatie kost tussen de $ 8.000,- en $ 10.000,- en duurt ongeveer 30 tot 45 minuten met laparoscopie. Hoewel open galblaas operaties nog steeds algemeen gebruikt worden bij patiënten met regelmatig ernstige pijn, of met een geschiedenis van acute cholecystitis, is laparoscopische cholecystectomie nu de chirurgische techniek die de voorkeur heeft. Bij de traditionele operatie, wordt de galblaas verwijderd door een open techniek die een standaard huidincisie en algehele narcose vereist. Gedurende laparoscopische cholecystectomie, ook wel ‘sleutelgat operatie’ genoemd, wordt de met stenen gevulde galblaas letterlijk door een kleine incisie in de onderbuik getrokken. Soms is een open cholecystectomie noodzakelijk als de sleutelgatoperatie faalt.

Met een sleutelgatoperatie lijken patiënten veel sneller te herstellen en ze verlaten het ziekenhuis en nemen hun regulieren activiteiten vaak weer binnen enkele dagen op. De introductie van deze ‘lopende band’ benadering van het behandelen van galblaasziekte heeft er echter voor gezorgd dat veel patiënten onnodig een galblaasoperatie krijgen; dat wil zeggen om de patiënt te verlossen van een aantal aanhoudende symptomen van ongemak.

Afgezien van het feit dat het geen effect heeft op het sterftecijfer aan galblaasziekte heeft laparoscopie zo z’n risico’s. Zo’n 10 % van de patiënten die uit een operatie komen, hebben nog stenen in hun galbuizen, volgens de U.S. National Institute of Health (Noot: De galbuizen waar hiernaar gerefereerd worden, zijn niet de galkanalen van de lever). Volgens Mayo Health Oasis, zijn er andere gevaren, waaronder verdwaalde galstenen in de buikholte, abdominale verkleving en mogelijk endocarditis. En overeenkomstig de New England Journal of Medicine, kan de procedure hemorrhagie, ontsteking van de pancreas – een potentieel fatale conditie – en perforatie van de duodenumwand, veroorzaken. Er kan ook sprake zijn van beschadiging en obstructie van de galbuizen en een lekkage van gal in het abdomen, wat de kans op ernstige infectie aanzienlijk verhoogt. Ongeveer 1 op de 100 patiënten lopen het risico te overlijden als gevolg van dit soort operaties.

Galbuisbeschadigingen zijn aanzienlijk toegenomen als resultaat van het uitvoeren van de sleutelgatoperatie. In Ontario, Canada, waar 86% van alle galblaasoperaties op deze wijze uitgevoerd wordt, is het percentage galbuisbeschadigingen gestegen tot 305 % vanaf het moment dat deze methode standaard praktijk werd.

Bij een aantal patiënten zitten er galstenen gevangen in het hoofdgalkanaal (de galbuis die naar de duodenum leidt). In zulke gevallen verlicht de verwijdering van de galblaas de symptomen van de galblaasziekte niet. Om deze conditie te verhelpen, wordt er een flexibele slang via de mond geplaatst en geleidt naar het punt waar het hoofdgalkanaal uitmondt in het duodenum. Gedurende de procedure wordt de opening van de galbuis vergroot en de stenen naar de dunne darmen geschoven. Ongelukkigerwijs kunnen veel van deze stenen vast komen te zitten in de dunne darmen of de dikke darm, waar ze een bron van contante darminfectie of aanverwante problemen worden.

Conclusie

Geen van de bovengenoemde procedures richt zich op de oorzaak van galstenen. In feite dragen ze bij aan het verder verstoren van het spijsverterings- en eliminatieproces in het lichaam. De korte termijn opluchting die een patiënt kan ervaren nadat de galblaas is verwijderd, kan de patiënt misleiden erin te geloven dat hij/zij genezen is. In werkelijkheid echter kan de bestaande of zelfs verergerde beschadiging van de juiste galafscheiding door de lever leiden tot het ontstaan van veel ernstiger gezondheidsproblemen dan alleen maar galblaasziekte.

Het hoofdstuk Lever en galblaasreiniging beschrijft een eenvoudige procedure die pijnloos, en veilig en effectief niet alleen de paar galstenen in de galblaas of hoofdgalbuizen verwijdert, maar ook (en veel belangrijker) de honderden en duizenden galstenen in de lever. Het is verschrikkelijk ongelukkig dat miljoenen mensen onnodig hun galblaas hebben laten verwijderen of hun leven hebben verloren door lever- en galblaasziekte. Gelukkig is er een eenvoudige, risicovrije, goedkope aanpak voor iedereen beschikbaar om op natuurlijke wijze hun lever- en galblaas gezondheid te herstellen en ziekten in de toekomst te voorkomen.